ونسای غمگین من

برای رفتن به سر کار آماده می‌شوم. همین‌طور که موهایم را حالت می‌دهم، صفحۀ فیس‌بوک را بالا می‌آورم؛ پستی که هشت ساعت پیش بارگذاری شده، تا حالا ۲۲ بار به اشتراک گذاشته شد ه و ۸۷۵ نفر آن را پسندیده‌اند. پیراهن و دامن مشکی پشمی خود را می‌پوشم، گزینۀ به‌روزرسانی صفحه را می‌زنم. زیر کاناپه دنبال کفش‌های تخت مشکی‌ام می‌گردم. دوباره به‌روزرسانی می‌کنم. اتیکت طلایی اسمم را به یقه‌ام وصل می‌کنم، دوباره به‌روزرسانی می‌کنم. هر لحظه، تعداد پسندها بالا و بالاتر می‌رود و تعداد نظرات چندبرابر می‌شوند. «تو خیلی قوی هستی! » «تو خیلی شجاعی! » «این دیگه چه هیولاییه که این کارو با یه بچه کرده؟! » آخرین پیامی که چهار ساعت پیش برای استرین فرستادم را چک می‌کنم: «خب، خوبی؟ » او هنوز پاسخ نداده، حتی آن را نخوانده است. طور دیگری می‌نویسم: «اگه حرفی داری گوش میدم. » ترجیح می‌دهم پاکش کنم و به جای آن، چندین علامت سؤال پشت سر هم برایش بفرستم. چند دقیقه صبر می‌کنم؛ تصمیم می‌گیرم با او تماس بگیرم، اما وقتی به منشی تلفنی وصل می‌شود، پشیمان می‌شوم. تلفن را در جیبم می‌چپانم و همین‌طور که به سرعت در را پشت سرم می‌بندم، از آپارتمانم بیرون می‌زنم. لازم نیست خودم را به آب و آتش بزنم؛ این گند را او به بار آورده، مشکل خودش است نه من!

دانلود رایگان صفحات ابتدایی کتاب