پسرجنگل

او چطور تا به حال زنده مانده است؟ چطور می‌تواند هر روز با این شکنجۀ دائمی سر کند؟ هر روز، هر هفته، هر سال. او در سالن اجتماعات مدرسه می‌نشیند، چشمانش هیچ حس و حرکتی ندارند، حتی پلک هم نمی‌زند. به چپ و راست نگاه نمی‌کند، اصلاً تکان نمی‌خورد، فقط به یک نقطه خیره می‌شود. همکلاسی‌هایش که متیو هم یکی از آن‌هاست، دورش حلقه می‌زنند، اما او به هیچ‌کدامشان توجهی نشان نمی‌دهد. با این وجود، آن‌ها همچنان با او صحبت می‌کنند. پسرها (رایان، کراش،ترور و کارتر) نامش را صدا می‌زنند، او را با کلمات رکیک مورد خطاب قرار می‌دهند و مسخره‌اش می‌کنند. هر چیزی که دم دستشان باشد، به سمتش پرتاب می‌کنند، از تکۀ کاغذ گرفته تا پاک‌کن و آب‌دماغ! آن‌ها تکه‌های کاغذ را با آب دهانشان خیس می‌کنند و بعد آن‌ها را از جهات مختلف به سمت او نشانه می‌گیرند. وقتی تکه‌های کاغذ به موهای او می‌چسبند، صدای خنده‌هایشان بلندتر می‌شود.

دانلود رایگان صفحات ابتدایی کتاب